-Yalnız küheylan-

Sevdaya takılı kalan bu gönlün
Her zerresi gözyaşından sel oldu
Boşa giden acısıydı bu ömrün
Çığlığı semaya uçtu yel oldu

Ne karanfil ne Menekşe solmaya
Seven gönül asla yalnız kalmaya
Bir yüreğe iki sevda dolmaya
Sözlerim havaya kaçtı kül oldu

Nedendir bilemem acım nedendir
Vefasızlık beni deli edendir
Ruhsuz bıraktığın bil ki bedendir
Çırçıplak soyundu gayri el oldu

Neler beklemiştim neler ummuştum
Sensizlik yüzünden deli olmuştum
Sana kavuşunca inan solmuştum
Birleşmek seninle bana zül oldu

Uyandım uykudan çiçek elimde
Gülümsüyor bana adın dilimde
Rüya dedikleri renkli filimde
Uzattığım menekşeler birden gül oldu


Fahrettin’im ozan mıyım bilemem
Köprüleri yakan mıyım bilemem
Aşk yüzünden yanan mıyım bilemem
Bütün sevdiklerim ele kul oldu